در خانواده هایی که طلاق عاطفی وجود دارد، یعنی زن و شوهر عاطفه ای رد و بدل نمی کنند و زندگی عاطفی شان گسسته است و تنها بر اساس قرارداد ازدواج در کنار یکدیگر زندگی می کنند، زن از قدرت مادری خود بیشترین استفاده را می کند و مثلا تیم عاطفی محکمی  با فرزندان به خصوص پسرها ایجاد می کند تا پدر منزوی تر شود.

وابستگی مادر به پسر

یکی از آسیب های جدی در رابطه بین مادر و پسر، وابستگی شدید مادر به پسر است. همان طور که پیشتر گفته شد زنی که ارتباط عاطفی راضی کننده با شوهر خود ندارد، یا جدا شده و ... می تواند یک پیوند وابسته با تک پسر، پسر اول یا در مواردی با یکی از پسرهای خود برقرار کند. وقتی مادر، پسر را در چنین رابطه ای نگه دارد، عواقب متعددی برای پسر به بار می آید. اول این که هرگز احساس استقلال و خودمختاری به او دست نمی دهد و دارای هویتی کم رنگ با اعتماد به نفسی پایین و نقش اجتماعی ضعیف می شود. در این مواقع چون مادر مسلط و کنترل کننده است و نقش پدر کم رنگ شده، پسر نمی تواند به درستی با پدر همانند سازی کند و خصلت های جنس مذکر مانند ثبات قدم، ابراز وجود، جاه طلبی های متعارف اجتماعی، میل به پیشرفت و ... در او به درستی شکل نمی گیرد و در واقع پسر با مادر و جنسیت زن همانند سازی می کند و خصلت های زنانه در او بارز می شود.